“ไร้เกษตรชาติไม่มั่นคง ไร้การค้าชาติไม่มั่นคั่ง” เป็นสัจธรรมที่สะท้อนถึงการพึ่งพาอาศัยกันระหว่างการสร้างรากฐานการผลิต (เกษตรกรรม) และการขับเคลื่อนเศรษฐกิจ (พาณิชยกรรมและตลาด) เพื่อพัฒนาประเทศให้เติบโตอย่างยั่งยืน
หลักการทั้งสองด้านมีความสำคัญต่อความมั่นคงและมั่งคั่งของชาติ ดังนี้:
1. เกษตรกรรม: รากฐานความมั่นคง (Food Security)
การเกษตรคือโครงสร้างพื้นฐานที่หล่อเลี้ยงชีวิตและความเป็นอยู่ของประชากรในประเทศ หากไม่มีภาคเกษตรที่แข็งแกร่ง ประเทศอาจเผชิญปัญหาการขาดแคลนอาหาร พึ่งพาการนำเข้าจากต่างประเทศ และสูญเสียอธิปไตยทางอาหาร
- ความมั่นคงทางอาหาร (Food Security): ประชาชนมีอาหารบริโภคอย่างเพียงพอในทุกสถานการณ์
- การกระจายรายได้: เป็นแหล่งงานหลักที่หล่อเลี้ยงประชากรส่วนใหญ่ของประเทศ
- การรักษาทรัพยากร: เป็นการอนุรักษ์ฐานทรัพยากรธรรมชาติและที่ดินให้คงอยู่สืบไป
2. พาณิชยกรรมและการค้า: เส้นทางสู่ความมั่งคั่ง (Economic Prosperity)
การเกษตรเพียงอย่างเดียวอาจทำให้ประชากรมีกิน แต่อาจไม่ทำให้ประเทศเกิดการสะสมความมั่งคั่งหรือพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขันระดับโลก การค้าขายและการแปรรูปผลผลิตจึงเป็นกลไกสร้างรายได้เข้าสู่ประเทศ
- การสร้างมูลค่าเพิ่ม (Value Creation): การแปรรูปผลผลิตทางการเกษตรช่วยเพิ่มมูลค่าสินค้า มากกว่าการขายวัตถุดิบราคาถูก
- การขยายตลาด: เชื่อมโยงผลผลิตท้องถิ่นเข้าสู่ตลาดระดับภูมิภาคและตลาดโลก
- การขับเคลื่อนเศรษฐกิจ: สร้างรายได้มหาศาล นำเงินตราต่างประเทศเข้ามาหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจ
